گفتنش آسان نیست

اما چمدانی  که دیروز در حراجی خریده ام

نامش وطن است

من همین یک گلوله را دارم

دارم سر این کوچه قمار می زنم

می زنم یکی توی  سرم

آن یکی را به سلامتی تو

تو سری می زنم به شبی که با قطار نمی آید

نمی آید به این قطار مسافری که زودتر از ایستگاه می رسد همیشه

همیشه همینجور است

جور گل بلبل کشید و عشق آن را...

بلد نیستم به زبانی حرف بزنم که توی نقشه نیست

نقش اول فیلم تو من نیستم

فقط گاهی ادای هنرپیشه ها را در می آورم

یقه پالتو را می دهم بالا

و به مرغی که از قفس پراید

نگاه می کنم روی صندلی عقب این پراید مدل ۷۷ 

مونترال را داغ می کشم

مکزیکوسیتی را سرد

سد می کشم آه را

کش می دهم خمیازه بعد از ظهر را تا جنوب این نقشه

هواپیما را شاد می کشم

تو را سنجاق می کنم کنار خودم

سرد می کشم

درد می کشم

خودم را جایی می کشم که توی این نقشه نباشد

توی تنهایی تو فرود نیایم

اخبار ساعت 14 را غمگین نکنم

تو را بیاورانم به دریا کنار و خودم نباشم

مرده باشم خودم

جایی پرسه بزنم توی اقیانوس بالای سرت

(که تو کمربند ایمنی را باز کنی . پشتی صندلی را به حالت اول دربیاوری)

...

تو را نمی دانم عزیزم

اما من به دنیا آمده ام

تا ماهیگیران پیر

دست خالی به خانه نروند

غروب را همینجا نوشته بودم خورشید را کمی خسته کشیده بودم درخت چنار را غمگین پارو نوشته بودم برای قایق چوبی باران را دانه دانه کشیده بودم کمی مورب سیم خاردار را اول نوشته بودم اما بعد خط زدم روی خط خوردگی ها چمن کشیده بودم   صبح که برگشتم فقط تو را دیدم که نشسته بودی کنار رودخانه آسمان را هم دیدم که مثل کودکی کتک خورده اشک می ریخت

 

 

بعد از سال ها غزل نوشتم...ترسناک بود اما...نه

 

سربازهای ابله قد کوتاه اطراف شاه مسخره اما نه

من دلقکی شبیه خودم هستم  با شب کلاه مسخره اما نه

 یک فصل از تو گفتن و تنهایی تا فصل های بعدی بی مایی

یک فصل گریه بعد کمی هم آه، این آه ، آه مسخره اما نه

با چشم های کور خودم دیدم از پشت شیشه دست تکان دادی

با اشک های شور خودم امشب تا آن فرودگاه مسخره اما نه

این کافه زا کلافه نکن بانو،سان شاین ،قهوه یا که کمی لاته

اما به من نگاه نکن اینجور با آن نگاه مسخره اما نه

انگار شور قصه درآمد باز، "یک فرصت دوباره به من دادی

یک فرصتی که از سر این لبخند  تا اشتباه مسخره اما نه

توی کلاف درهم موهایت، در گیر و دار واعتصموا هایت

این آیه پیش پای تو نازل شد، در چارراه مسخره اما نه

اما نه من سر این بازی جر می زنم دوباره و آن سو تر

سربازهای ابله قد کوتاه، اطراف شاه مسخره اما نه...

خنده ندارد

مردی که هر شب

با چشم هایش ادای باران را در می آورد

اصغر فرهادی عزیز

می دانم حالت از کلمه "تبریک" به هم می خورد بس که دیگران گفته اند و تو شنفته ای.از این کلمه می گذرم اما از حرف عجیبت نمی گذرم که وطنت را به فرزندی بیمار تشبیه کرده ای که نمی توانی به حال خود رها کنی و به خانه دوستان بروی.هر چند به زنده بودنش امید نداری.

فرهادی نازنین!

اول ثابت کن "ایران" فرزند توست.ایران ُ نگاه نیمه جان دخترکی است که دوربین های خبری جهان را به سرگیجه می اندازد.شاید همان روزها بود که پله های وزارت فخیمه ارشاد را برای دریافت مجوز "جدایی نادر از سیمین" بالا و پایین می رفتی."ایران" فرزند زنی است که مجلس "سهراب کشون" را به عزا نشسته است.نمی تواند فرزند تو باشد.

 

هنرمند دوست داشتنی!

تو همنسل منی و در شناسنامه تنها یک سال از من کوچکتری.من و تو غول ها را دیده ایم.شاملو را دیده ایم.اخوان را دیده ایم.بزرگی های بهرام بیضایی را دیده ایم.همین فرزند بیمار تو غول هایش را یکی یکی می بلعد.ما به تو هم رحم نخواهیم کرد.کاری می کنیم که خاطه ات چون دودی سیاه در دست باد محو شود.البته اگر نخواهی "عباس کیارستمی" وار زندگی کنی و اصرار داشته باشی مخمل ببافی!

اصغر سینمای زخمی ایران!

اسکار هم می گیری که این خرده های نان گاهی نصیب گنجشککان جهان سومی هم می شود.همانطور که یک روز "یاشار کمال" هم از پله های سالن آکادمی سوئد بالا رفت و جایزه نوبل را گرفت. اسکار نوش جانت اما کاش زودتر - و پیش از آن که دیر شود - این حقیقت را بفهمی که ایران ُ فرزند بیمار تو نیست و تو هم برای مادری آفریده نشده ای

هنرمندی.همان هنرمند بمانی بهتر است.اینجا سرزمین زندان رفته هاست و البته سرزمین کسانی که با یک غوره سردی شان می کندو با یک مویز هم گرمی ... راستی اینجا غول ها را هم می کشند.همین!

این شعر با نامی آغاز می شود که ممنوع است

نشانی مزرعه چای را می دهم و از نامش می گذرم

همه جا پخش می شود

مثل شبنامه های کودتا

عطری که همه می شناسند

شعر همینجا لو می رود

پلیس روبروی همین شعر ماشه را می کشند

 

 

و می نویسم  م...

بعد می میرم

آهاي مفتش شش انگشتي!

آهاي امنيتي رسانه نما!

آهاي رفقاي سابق!

اينجا اسمش وبلاگه و يه وبگذر هم داره و يك چيزي به اسم آي پي هم هست كه نشون مي ده كي از كجا و چه جوري به آدم سر مي زنه

حرفم زياد نيست

فقط مي خواستم بگم اونقدر سرچ كن "عليرضا بندري و انتخابات" تا جفت چشمات در بياد...

همين آقاي مفتش!